Schlernbödelhütte

Als we wakker worden schijnt de zon. Ik haal vlug (erg lekker) brood voor het ontbijt en de lunch. Na het ontbijt pakken we alles in voor het wandelen. We hebben, voor het eerst deze vakantie een wandeling uitgezocht uit één van de vele wandelboekjes die ik bij me heb. Het is wandeling 42 uit de Rother wanderführer Grödnertal (Dolomiten band 1). We pakken de fiets om bij het beginpunt van de wandeling uit te komen. Dat is dus 7,5 km omhoog fietsen naar hotel Bad Ratzes maar met ondersteuning natuurlijk geen punt. 
Om kwart voor 11 starten we met lopen. Het eerste stuk is een vrij breed pad en nog niet al te steil. Dan beginnen we aan het rondje van de wandeling en dat is een steil pad door het bos. Het gaat pittig omhoog maar de hoogtemeters overwinnen we steeds sneller dan we denken. Af en toe komen we kleine en grotere watervallen tegen. Er is tenslotte genoeg gevallen de afgelopen dagen.

Na 400 hoogtemeters te hebben gestegen rusten we kort even uit en dan blijkt dat we eigenlijk al bijna bij de Schlernbödelhütte te zijn. Daar zijn we even na 12 uur. De hut is zoals die moet zijn. Op een prachtige plek, met tafeltjes in de zon en lekker eten. We nemen het er maar van en bestellen een heerlijke lunch (o.a bergsteigeressen). 

Na de lunch komt het mooiste deel van de wandeling. We lopen nog iets omhoog maar we hebben steeds meer uitzicht op de Seiseralm en de bergen (schlern) aan de andere kant. 45 minuten na de hut zijn we op het hoogste punt (1830 m). We passeren heel veel beekjes, watervalletjes en soms zelfs plekken waar het water in een schlucht hard naar beneden stroomt. Dit is genieten met een grote G! Wat een gave wandeling is dit. 

Na het hoogste punt lopen we als snel het bos uit en lopen langs de rand van de grootste alpenweide ter wereld (seiseralm dus).

Bij Prossliner Schwaige duiken we aan de andere kant van het water weer het bos in. Dit pad gaat met haarspeldbochtjes behoorlijk steil omlaag. Het pad is ook een geologische leerpad en er wordt uitgelegd hoe de steile rotsen zijn ontstaan. Het is onvoorstelbaar dat dit heel heel lang geleden zee is geweest. 
We volgen de rivier naar beneden en ook aan deze kant van het dal zien we veel beekjes en watervallen. Het water komt zelfs af en toe trapsgewijs naar beneden. We raken niet uitgekeken en de camera’s maken overuren. 

Na een uur dalen (met rustpauzes voor de foto’s) zijn we weer bij het begin van het rondje en lopen we de laatste 10 minuten terug over hetzelfde pad als de heenweg. 
Iets voor vier uur zijn we weer terug bij de fiets. Dit was een topwandeling en krijgt een hoge ranking in onze wandeltop X. 

De 7 km op de fiets naar beneden zijn natuurlijk zo afgelegd en op de camping komen we bij. We zijn moe maar voldaan! We eten soep met brood als avondeten en dat kan nog net buiten. Morgen gaan we nog een keer wandelen maar dan laten we ons ophijsen met de lift naar Seiseralm. 
 

🥾🥾 10 km 620 hoogtemeters 

🚴‍♂️ 15 km

🌤️☁️ 18-20 graden